Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Η ζωή εν τάφω ( Στάση Πρώτη )

381
vote

Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.

Η ζωή πως θνήσκεις;
πώς και τάφω οικείς;
του θανάτου το βασίλειον λύεις δε
και του Άδου τους νεκρούς εξανιστάς.

Μεγαλύνομέν σε,
Ιησού Βασιλεύ,
και τιμώμεν την ταφήν και τα πάθη σου,
δι' ων έσωσας ημάς εκ της φθοράς.

Μέτρα γής ο στήσας,
εν σμικρώ κατοικείς,
Ιησού Παμβασιλεύ, τάφω σήμερον,
εκ μνημάτων τους θανόντας ανιστών.

Ιησού Χριστέ μου,
Βασιλεύ του παντός,
τι ζητών τοις εν τω άδη ελήλυθας;
ή το γένος απολύσαι των βροτών.

Ο Δεσπότης πάντων
καθοράται νεκρός,
και εν μνήματι καινώ κατατίθεται,
ο κενώσας τα μνημεία των νεκρών.

Η ζωή εν τάφω
κατετέθης, Χριστέ,
και θανάτω σου τον θάνατον ώλεσας
και επήγασας τω κόσμω την ζωήν.

Μετά των κακούργων
ως κακούργος, Χριστέ,
ελογίσθης δικαιών ημάς άπαντας,
κακουργίας του αρχαίου Πτερνιστού.

Ο ωραίος κάλλει
παρά πάντας βροτούς
ως ανείδεος νεκρός καταφαίνεται,
ο την φύσιν ωραΐσας του παντός.

Άδης πως υποίσει
παρουσίαν την σήν,
και μη θάττον συντριβείη σκοτούμενος,
αστραπής φωτός σου αίγλη τυφλωθείς;

Ιησού, γλυκύ μοι
και σωτήριον φως,
τάφω πως εν σκοτεινώ κατακέκρυψαι;
ω αφάτου και αρρήτου ανοχής!

Απορεί και φύσις,
νοερά και πληθύς,
η ασώματος, Χριστέ, το μυστήριον
της αφράστου και αρρήτου σου ταφής.

Ώ θαυμάτων ξένων!
ώ πραγμάτων καινών!
ο πνοής μοι χορηγός άπνους φέρεται,
κηδευόμενος χερσί του Ιωσήφ.

Και εν τάφω έδυς,
και των κόλπων, Χριστέ,
των πατρώων ουδαμώς απεφοίτησας
τούτο ξένον και παράδοξον ομού.

Αληθής και πόλου
και της γης Βασιλεύς,
ει και τάφω σμικροτάτω συγκέκλεισαι,
επεγνώσθης πάση κτίσει, Ιησού.

Σου τεθέντος τάφω,
πλαστουργέτα Χριστέ,
τα του Άδου εσαλεύθη θεμέλια,
και μνημεία ηνεώχθη των βροτών.

Ο την γην κατέχων,
τη δρακί νεκρωθείς,
σαρκικώς υπό της γης νυν συνέχεται,
τους νεκρούς λυτρών της Άδου συνοχής.

Εκ φθοράς ανέβη
η ζωή μου ευθύς,
Σου θανέντος και τω Άδη φοιτήσαντος,
Ιησού μου, του θανάτου συντριβή.

Ως φωτός λυχνία
νυν η σάρξ του Θεού,
υπό γην ως υπό μόδιον κρύπτεται,
και διώκει τον εν Άδη σκοτασμόν.

Νοερών συντρέχει
στρατιών η πληθύς,
Ιωσήφ και Νικοδήμω συστείλαί σε,
τον αχώρητον, εν μνήματι σμικρώ.

Νεκρωθείς βουλήσει
και τεθείς υπό γήν,
ζωοβρύτα Ιησού μου, εζώωσας
νεκρωθέντα παραβάσει με πικρά.

Ηλλοιούτο πάσα,
Ιησού, εν τω σώ
εκουσίω πάθει κτίσις, ως Λόγον Σε,
εγνωκυία εαυτής συνεκτικόν.

Της ζωής την πέτραν
ως βροτόν, Ιησου,
ο παμφάγος Σε φαγών Άδης ήμεσεν,
εξ αιώνος ους κατέπιε νεκρούς.

Εν καινώ μνημείω
κατετέθης, Χριστέ,
και την φύσιν των βροτών ανεκαίνισας,
αναστάς θεοπρεπώς εκ των νεκρών.

Επί γης κατήλθες
ίνα σώσης Αδάμ
και εν γη μη ευρηκώς τούτον, Δέσποτα,
μέχρις Άδου κατελήλυθας ζητών.

Συγκλονείται φόβω
πάσα, Λόγε, η γη
και Φωσφόρος τας ακτίνας απέκρυψε,
του μεγίστου γη κρυβέντος σου φωτός.

Ως βροτός μεν θνήσεις,
εκουσίως, Σωτήρ,
ως Θεός δε τους θνητούς εξανέστησας,
εκ μνημάτων και βυθού αμαρτιών.

Δακρυρρόους θρήνους
επί σε η Αγνή
μητρικώς, ω Ιησού, επιρραίνουσα,
ανεβόα πως κηδεύσω σε, Υιέ;

Ώσπερ σίτου κόκκος,
υποδύς κόλπους γης,
τον πολύχουν απεδέδωκας άσταχυν,
αναστήσας τους βροτούς τους εξ Αδάμ.

Υπό γην εκρύβης
ώσπερ Ήλιος νυν,
και νυκτί τη του θανάτου κεκάλυψαι
αλλ' ανάτειλον φαιδρότερον, Σωτήρ.

Ως ηλίου δίσκον
η σελήνη, Σωτήρ,
αποκρύπτει, και Σε τάφος νυν έκρυψεν,
εκλιπόντα τω θανάτω σαρκικώς.

Η ζωή θανάτου
γευσαμένη, Χριστός,
εκ θανάτου τους βροτούς ηλευθέρωσε,
και δωρείται πάση κτίσει την ζωήν.

Νεκρωθέντα πάλαι
τον Αδάμ φθονερώς
επανάγεις προς ζωήν τη νεκρώσει Σου,
νέος, Σώτερ, εν σαρκί φανείς Αδάμ.

Νοεραί σε τάξεις,
ηπλωμένον νεκρόν
καθορώσαι δι' ημάς εξεπλήττοντο,
καλυπτόμεναι ταις πτέρυξι, Σωτήρ.

Καθελών σε, Λόγε,
απο ξύλου νεκρόν,
εν μνημείω Ιωσήφ νυν κατέθετο.
Αλλ' ανάστα σώζων πάντας ως Θεός.

Των αγγέλων, Σώτερ,
χαρμονή πεφυκώς
νυν και λύπης τούτοις γέγονας αίτιος,
καθορώμενος σαρκί άπνους νεκρός.

Υψωθείς εν ξύλω
και τους ζώντας βροτούς
συνοψοίς υπό την γήν δε γενόμενος,
τους κειμένους υπ' αυτήν εξανιστάς.

Ώσπερ λέων, Σώτερ,
αφυπνώσας σαρκί,
ως τις σκύμνος ο νεκρός εξανίστασαι,
αποθέμενος το γήρας της σαρκός.

Την πλευράς ενύγης
ο πλευράν ειληφώς
του Αδάμ, εξ ής την Εύαν διέπλασας,
και εξέβλυσας κρουνούς καθαρτικούς.

Εν κρυπτώ μεν πάλαι
έθυον τον Αμνόν
σύ δ' υπαίθριος τυθείς, Ανεξίκακε,
πάσαν κτίσιν απεκάθηρας, Σωτήρ.

Τις εξείποι τρόπον,
φρικτόν! όντως καινόν;
ο δεσπόζων γαρ της κτίσεως σήμερον,
πάθος δέχεται και θνήσκει δι' ημάς.

Ο ζωής ταμίας
πως οράται νεκρός;
εκπληττόμενοι οι άγγελοι έκραζον
πως δ' εν μνήματι συγκλείεται Θεός;

Λογχονύκτου, Σώτερ,
εκ πλευράς σου ζωήν
τη ζωή, την εκ ζωής εξωσάση με
επιστάζεις και ζωοίς με σύν αυτή.

Απλωθείς εν ξύλω
συνηγάγου βροτούς
την πλευράν σου δε νυγείς την ζωήρρυτον,
πάσιν άφεσιν πηγάζεις, Ιησού.

Ο ευσχήμων, Σώτερ,
σχηματίζει φρικτώς,
και κηδεύει ως νεκρόν ευσχημόνως Σε,
και θαμβείταί σου το σχήμα το φρικτόν.

Υπό γην βουλήσει,
κατελθών ως θνητός,
επανάγεις απο γης προς ουράνια
τους εκείθεν πεπτωκότας, Ιησού.

Καν νεκρός ωράθης,
αλλά ζων ως Θεός,
νεκρωθέντας τους βροτούς ανεζώωσας,
τον εμόν απονεκρώσας νεκρωτήν.

Ω χαράς εκείνης!
ω πολλής ηδονής!
Ιησού, ης τους εν Άδη πεπλήρωκας,
εν πυθμέσι φως αστράψας ζοφεροίς.

Προσκυνώ το πάθος,
ανυμνώ την ταφήν
μεγαλύνω σου το κράτος, φιλάνθρωπε,
δι' ων λέλυμαι παθών φθοροποιών.

Κατά σου ρομφαία
εστιλβούτο, Χριστέ,
και ρομφαία ισχυρού μεν αμβλύνεται,
η ρομφαία δε τροπούται της Εδέμ.

Η αμνάς τον άρνα,
καθορώσα νεκρόν,
ταις αικίσι βαλλομένη ωλόλυζε
συγκινούσα και το ποίμνιον βοάν.

Καν ενθάπτη τάφω
καν εις Άδου μολή,
αλλά, Σώτερ, και τους τάφους εκένωσας
και τον Άδην απεγύμνωσας, Χριστέ.

Εκουσίως, Σώτερ,
κατελθών υπό γήν,
νεκρωθέντας τους βρούς ανεζώωσας
και ανήγαγες εν δόξη πατρική

Της Τριάδος πάθος
υπομένει, ο Είς,
επονείδιστον, αμνός ιλαστήριος
φρίξον ήλιος, και τρόμαξον η γη.

Ως πικράς εκ κρήνης,
της Ιούδα φυλής,
οι απόγονοι εν λάκκω κατέθεντο,
τον τροφέα μανναδότην Ιησούν.

Ο Κριτής εις δίκην
προ αδίκου κριτού,
και παρίστατο και θάνατον άδικον
κατεκρίθη διά ξύλου σταυρικού.

Μιαιφόνον έθνος,
αλαζών Ισραήλ,
τι παθών τον Βαραββάν ηλευθέρωσας;
τον Σωτήρα δε παρέδωκας σταυρώ;

Ο χειρί σου πλάσας
τον Αδάμ εκ της γής,
δι' αυτόν τη φύσει γέγονας άνθρωπος,
και εσταύρωσαι βουλήματι τω σω

Υπακούσας, Λόγε,
τω ιδίω Πατρί,
μέχρις Άδου του δεινού καταβέβηκας
και ανέστησας το γένος των βροτών.

Οίμοι, φώς του κόσμου!
οίμοι φως, το εμόν!
Ιησού μου ποθεινότατε έκραζεν,
η Παρθένος, θρηνωδούσα γοερώς.

Φθονερέ, ελάστορ,
φόνου πλήρης λαέ,
καν σινδόνας και αυτό το σουδάριον
ουκ αισχύνη, αναστάντος του Χριστού!

Δολοφόνε, δεύρο,
μιαρέ μαθητά,
και τον τρόπον της κακίας σου δείξον μοι,
δι' όν γέγονας προδότης του Χριστού.

Ως φιλάνθρωπός τις
υποκρίνη, μωρέ
και τυφλέ, πανωλεθρότατε άσπονδε,
ο το μύρον πεπρακώς διά τιμής.

Ουρανίου μύρου
ποίαν έσχες τιμήν;
του τιμίου τι εδέξω αντάξιον
λύσσαν εύρες, καταρώτατε Σατάν.

Ει λυπή το μύρον
και φιλόπτωχος εί,
εις εξίλασμα ψυχής νυν χεόμενον,
πως χρυσώ απεμπολείς τον φωταυγή;

Ώ Θεέ και Λόγε,
ω χαρά η εμή
πως ενέγκω σου ταφήν την τριήμερον;
νυν σπαράττομαι τα σπλάγχνα μητρικώς.

Τίς μοι δώσει ύδωρ
και δακρύων πηγάς,
η Θεόνυμφος Παρθένος εκραύγαζεν,
ίνα κλαύσω τον γλυκύν μου Ιησούν;

Ώ βουνοί και νάπται
και ανθρώπων πληθύς,
οίμοι! κλαύσατε και πάντα θρηνήσατε
συν εμοί τη του Θεού ημών Μητρί.

Πότε ίδω, Σώτερ,
σε το άχρονον φως,
την χαράν και ηδονήν της καρδίας μου;
η Παρθένος ανεβόα γοερώς,

Καν ως πέτρα, Σώτερ,
η ακρότομος σύ,
κατεδέξω την τομήν, αλλ' επήγασας,
ζων το ρείθρον, ως πηγή ων της ζωής.

Ως μιας εκ κρήνης,
τον διπλούν ποταμόν,
της πλευράς σου, προχεούσης αρδόμενοι,
την αθάνατον καρπούμεθα Ζωήν.

Θέλων ώφθης, Λόγε,
εν τω τάφω νεκρός,
αλλά ζής και τους βροτούς,ως προείρηται
τη εγέρσει σου, Σωτήρ μου, ανιστάς.

Ανυμνούμεν, Λόγε,
σε των πάντων Θεόν,
τω Πατρί και τω Αγίω σου Πνεύματι,
και δοξάζομεν την θείαν σου ταφήν.

Μακαρίζομέν σε,
Θεοτόκε Αγνή,
και τιμώμεν την ταφήν την τριήμερον
του Υιού σου και Θεού ημών πιστώς.

Η ζωή εν τάφω,
κατετέθης, Χριστέ,
και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο,
συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν.

Το είπε...: Εκκλησία

Ετικέτες (tags): orthodox, pasxa, αι γενεαί πάσαι, Άξιον Εστί, εγκώμια, εκκλησιαστικοι στιχοι, επιτάφιος, επιτάφιος θρήνος, η ζωή εν τάφω, θείο δράμα, Θρησκεία, θρησκευτικοί ύμνοι, μεγάλη εβδομάδα, μεγάλη Παρασκευή, Πάσχα, πασχαλινα τραγουδια, ύμνοι, ύμνοι της εκκλησίας

Κατηγορία: Στίχοι

Λόγια σχετικά με "Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Η ζωή εν τάφω ( Στάση Πρώτη )"

  • Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Αι γενεαί πάσαι ( Στάση Τρίτη )

    Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη ταφή σου προσφέρουσι, Χριστέ μου. Καθελών του ξύλου ο Αριμαθαίας εν τάφω σε κηδεύει. Μυροφόροι ήλθον μύρα σοι, Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως. Δεύρο πάσα κτίσις ύμνους εξοδίους προσοίσωμεν τω Κτίστη. Ως νεκρός τον ζώντα συν μυροφόροις πάντες μυρίσωμεν εμφρόνως. Ιωσήφ τρισμάκαρ,

    Το είπε...: :Εκκλησία

    tags : αι γενεαί πάσαι,Άξιον Εστί,εγκώμια,εκκλησιαστικοι στιχοι,εκκλησιαστικοι υμνοι,επιτάφιος,επιτάφιος θρήνος,η ζωή εν τάφω,θείο δράμα,Θρησκεία,θρησκευτικοί ύμνοι,μεγάλη εβδομάδα,μεγάλη Παρασκευή,Πάσχα,τροπάρια,ύμνοι,ύμνοι της εκκλησίας

  • Εγκώμια - Επιτάφιος Θρήνος - Άξιον Εστί ( Στάση Δεύτερη )

    Άξιον εστί μεγαλύνειν σε τον ζωοδότην, τον εν τω σταυρώ τας χείρας εκτείναντα και συντρίψαντα το κράτος του εχθρού. Άξιον εστί μεγαλύνειν σε τον πάντων κτίστην• τοις σοις γαρ παθήμασιν, έχομεν την απάθειαν, ρυσθέντες της φθοράς. Έφριξεν η γη, και ο ήλιος, Σώτερ, εκρύβη, σου του ανεσπέρου φέγγους, Χριστέ,

    Το είπε...: :Εκκλησία

    tags : pasxa,pasxalina tragoudia,αι γενεαί πάσαι,Άξιον Εστί,εγκώμια,εκκλησιαστικοι υμνοι,επιτάφιος,επιτάφιος θρήνος,η ζωή εν τάφω,θείο δράμα,Θρησκεία,θρησκευτικοί ύμνοι,μεγάλη εβδομάδα,μεγάλη Παρασκευή,Πάσχα,τροπάρια,ύμνοι,ύμνοι της εκκλησίας

  • Χριστός Ανέστη - Αναστάσιμη Προσευχή

    Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσομεν Άγιον, Κύριον, Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον. Τον Σταυρόν Σου Χριστέ προσκυνούμεν και την Αγίαν σου Ανάστασην υμνούμεν και δοξάζωμεν Συ γαρ ει ο Θεός ημών,

    Το είπε...: :Εκκλησία

    tags : orthodox,pasxa,Ανάσταση,αναστάσιμη προσευχή,εκκλησιαστικοι στιχοι,εορταστικοι στιχοι,θρησκευτικοί ύμνοι,μεγάλη εβδομάδα,Πάσχα,πασχαλινα τραγουδια,στίχοι,τροπάρια,τροπάρια πάσχα,ύμνοι,ύμνοι της εκκλησίας,Χριστός Ανέστη

  • Του Λαζάρου

    Ήρθε ο Λάζαρος ήρθαν τα Βάια Ήρθε κι ο Υιός της Βηθανίας Ο αφέντης μας της Μακαρίας Που ήσουν Λάζαρε, που ήσουν κρυμμένος Μέσ' τη γη βαθιά χωμένος. Και το στόμα μου πικρό φαρμάκι Δώστε μου λίγο νεράκι Να ξεπλύνω το φαρμάκι Της καρδιάς και των χειλέων ( γενναίων) Και μη με ρωτάτε πλέον ( έχω βάσανα και κλαίω)

    Το είπε...: :Δημοτικά Τραγούδια

    tags : orthodox,pasxa,Ανάσταση,αναστάσιμη προσευχή,εκκλησιαστικοι στιχοι,εορταστικοι στιχοι,θρησκευτικοί ύμνοι,μεγάλη εβδομάδα,Πάσχα,πασχαλινα τραγουδια,στίχοι,τροπάρια,τροπάρια πάσχα,ύμνοι,ύμνοι της εκκλησίας,Χριστός Ανέστη

  • Σήμερα μαύρος ουρανός

    Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα. Σήμερα όλα θλίβονται και τα βουνά λυπούνται. Σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι. Οι άνομοι, οι παράνομοι, οι τρισκαταραμένοι. Για να σταυρώσουν το Χριστό, των πάντων Βασιλέα. Το Φαραώ παρήγγειλαν να κάνει τρία πιρόνια. Κι αυτός ο σκυλοφαραώς βάζει και φτιάνει πέντε.

    Το είπε...: :Δημοτικά Τραγούδια

    tags : orthodox,pasxa,Ανάσταση,αναστάσιμη προσευχή,εκκλησιαστικοι στιχοι,εορταστικοι στιχοι,θρησκευτικοί ύμνοι,μεγάλη εβδομάδα,Πάσχα,πασχαλινα τραγουδια,στίχοι,τροπάρια,τροπάρια πάσχα,ύμνοι,ύμνοι της εκκλησίας,Χριστός Ανέστη

  • Σημαίνει ο Θεός

    Σημαίνει ο Θος, σημαίνει η γη σημαίνουν τα ουράνια σημαίνει κι η Αγια Σοφιά το μέγα μοναστήρι με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυο καμπάνες. Κάθε καμπάνα και παπάς Κάθε παπάς και διάκος. Ή Σημαίνει ο Θος, σημαίνει η γη(2) σημαίνουν τα ουράνια σημαίνει κι η Αγια Σοφιά(2) το μέγα μοναστήρι και τα' Άγιο Πνεύμα λάλησε(2)

    Το είπε...: :Δημοτικά Τραγούδια

    tags : orthodox,pasxa,Ανάσταση,αναστάσιμη προσευχή,εκκλησιαστικοι στιχοι,εορταστικοι στιχοι,θρησκευτικοί ύμνοι,μεγάλη εβδομάδα,Πάσχα,πασχαλινα τραγουδια,στίχοι,τροπάρια,τροπάρια πάσχα,ύμνοι,ύμνοι της εκκλησίας,Χριστός Ανέστη

  • Η Κυριακή των Βαΐων

    Η Κυριακή των Βαΐων ειναι η τελευταία μέρα της Σαρακοστής και η πρώτη της Μεγάλης Εβδομάδας. Εορτάζουμε την είσοδο του Χριστού πάνω σε ένα γαϊδουράκι στην Ιερουσαλήμ και την υποδοχή του από τους κατοίκους της με κλαδιά απο φοινικιές, τα βάγια.

    Το είπε...: :Αννίτα

    tags : βάγια,έθιμα,έθιμα του πάσχα,επιτάφιος,επιτάφιος θρήνος,ήθη και έθιμα,ήθη και έθιμα του πάσχα,κέρκυρα,Κυριακή,Κυριακή των Βαΐων,Λαμπρη,μεγάλη εβδομάδα,μεγάλη πέμπτη,Μεσολλόγγι,Πάσχα,πασχαλινά έθιμα,σαρακοστή